몰도바의 국가

위키백과, 우리 모두의 백과사전.
이동: 둘러보기, 검색
몰도바의 문장
몰도바국가 목록
깨어나라, 루마니아인이여! (1917년 - 1918년)
몰도바 소비에티커 (1945년 - 1991년)
깨어나라, 루마니아인이여! (1991년 - 1994년)
우리의 언어 (1994년 - 현재)

우리의 언어(몰도바어: Limba noastră 림바 노아스트러)는 1994년, 몰도바가 공식 지정한 국가이다. 1990년부터 4년간은 <깨어나라, 루마니아인이여!>를 사용했다. 1917년알렉세이 마테에비치(Alexei Mateevici, 1888년-1917년)가 작사, 알렉산드루 크리스테아(Alexandru Cristea, 1890년-1942년)가 작곡했다.

이 노래는 몰도바의 독자적인 국가를 만들기 위해 만들어졌다. 1918년, 러시아의 통치로부터 벗어난 몰도바는 새로운 국가로서 이 노래를 채택하였다. 그러나 얼마 뒤 몰도바는 루마니아 왕국의 영역이 되었다. 1945년 제 2차 세계대전 이후, 몰도바는 소련의 일부가 되어 몰도바 소비에트 사회주의 공화국의 국가가 사용되었다. 독립 후, 잠시 루마니아인이여 깨어나라를 다시 국가로 제정하였다가, 1994년에 이 노래를 국가로 채택하였다.

가사 중에는 "우리의 언어"가 무엇인지는 적시(摘示)하고 있지 않다. 몰도바의 주민이 "몰도바인"인지 "루마니아인"인지를 둘러싼 문제는 정치적으로 민감한 사안이기 때문이다.

가사[편집]

원래 시는 12절이었으나, 1, 2, 5, 9, 12절만이 국가로 쓰인다.

Original Romanian     Cyrillic (used in Transnistria)     English translation

Limba noastră-i o comoară
În adîncuri înfundată
Un șirag de piatră rară
Pe moșie revărsată.

Limba noastră-i foc ce arde
Într-un neam, ce fără veste
S-a trezit din somn de moarte
Ca viteazul din poveste.

Limba noastră-i numai cântec,
Doina dorurilor noastre,
Roi de fulgere, ce spintec
Nouri negri, zări albastre.

Limba noastră-i graiul pâinii,
Când de vânt se mișcă vara;
In rostirea ei bătrânii
Cu sudori sfințit-au țara.

Limba noastră-i frunză verde,
Zbuciumul din codrii veșnici,
Nistrul lin, ce-n valuri pierde
Ai luceferilor sfeșnici.

Nu veți plânge-atunci amarnic,
Că vi-i limba prea săracă,
Și-ți vedea, cât îi de darnic
Graiul țării noastre dragă.

Limba noastră-i vechi izvoade.
Povestiri din alte vremuri;
Și citindu-le 'nșirate, -
Te-nfiori adânc și tremuri.

Limba noastră îi aleasă
Să ridice slava-n ceruri,
Să ne spiue-n hram și-acasă
Veșnicele adevăruri.

Limba noastra-i limbă sfântă,
Limba vechilor cazanii,
Care o plâng și care o cântă
Pe la vatra lor țăranii.

Înviați-vă dar graiul,
Ruginit de multă vreme,
Stergeți slinul, mucegaiul
Al uitării 'n care geme.

Strângeți piatra lucitoare
Ce din soare se aprinde -
Și-ți avea în revărsare
Un potop nou de cuvinte.

Răsări-va o comoară
În adâncuri înfundată,
Un șirag de piatră rară
Pe moșie revărsată.

Лимба ноастрэ-й о комоарэ
Ын адынкурь ынфундатэ
Ун шираг де пятрэ рарэ
Пе моше ревэрсатэ.

Лимба ноастрэ-й фрк че арде
Ынтр-ун ням, че фэрэ весте
С-а трезит дин сомн де моарте
Ка витязул дин повесте.

Лимба ноастрэ-й нумай кынтек,
Дойна дорулрилор ноастре,
Рой де фулӂере, че спинтек
Ноурь негрь, зэрь албастре.

Лимба ноастрэ-й граюл пыйний,
Кынд де вынд се мишкэ вара;
Инростиря ей бэтрыний
Ку судорь сфинцит-ау цара.

Лимба ноастрэ-й фрунзэ верде,
Збучумул дин кодрий вешничь,
Ниструл лин, че-н валурь перде
Ай лучеферилор сфешничь.

Ну вець плынӂе-атунчь амарник,
Кэ ви-й лимба пря сэракэ,
Ши-ць ведя, кыт ый де дарник
Граюл цэрий ноастре драгэ.

Лимба ноастрэ-й веки извоаде.
Повестирь дин алте времурь;
Ши читинду-ле 'нсирате, -
Те-нфёрь адынк ши тремурь.

Лимба ноастрэ ый алясэ
Сэ ридице слава-н черурь,
Сэ не спюе-н храм ши-акасэ
Вешничеле адевэрурь.

Лимба ноастрэ-й лимбэ сфынтэ,
Лимба векилор казаний,
Каре о плынгиши каре о кынтэ
Пе ла ватра лор цэраний.

Ынвяци-вэ дар граюл,
Руӂинит де мултэ време,
Стерӂець слинул, мучегаюл
Ал уйтэрий ‘н каре ӂеме.

Стрынӂець пятра лучитоаре
Че дин соаре се апринде -
Ши-ць авя ын ревэрсаре
Ун потоп ноу де кувинте.

Рэсэри-ва о комоарэ
Ын адынкурь ынфундатэ,
Ун шираг пятрэ рарэ
Пе моше ревэрсатэ.

A treasure is our language that surges
From deep shadows of the past,
Chain of precious stones that scattered
All over our ancient land.

A burning flame is our language
Amidst a people waking
From a deathly sleep, no warning,
Like the brave man of the stories.

Our language is made of songs
From our soul's deepest desires,
Flash of lighting striking swiftly
Through dark clouds and blue horizons.

Our language is the tongue of bread
When the winds blow through the summer,
Uttered by our forefathers who
Blessed the country through their labour.

Our language is the greenest leaf
Of the everlasting codris,
Gentle river Dniester's ripples
Hiding starlight bright and shining.

Utter no more bitter cries now
That your language is too poor,
And you will see with what abundance
Flow the words of our precious country.

Our language is full of legends,
Stories from the days of old.
Reading one and then another
Makes one shudder, tremble and moan.

Our language is singled out
To lift praises up to heaven,
Uttering with constant fervour
Truths that never cease to beckon.

Our language is more than holy,
Words of homilies of old
Wept and sung perpetually
In the homesteads of our folks.

Resurrect now this our language,
Rusted through the years that have passed,
Wipe off filth and mould that gathered
When forgotten through our land.

Gather now the sparkling stone,
Catching bright light from the sun.
You will see the endless flooding
Of new words that overflow.

A treasure will spring up swiftly
From deep shadows of the past,
Chain of precious stones that scattered
All over our ancient land.

한국어 해석[편집]

우리의 언어는 과거의
깊은 그림자로부터 끓어오른 보물
우리 옛 땅 위에 모두 흩어진
소중한 돌 쇠사슬이여

우리의 언어는 불타는 화염
사람들이 마치 이야기 속의 용사처럼
깊은 잠에서 경고 없이
깨어나는 사이에

우리의 언어는 상록수 숲 속의
가장 푸른 잎이며
밝고 빛나는 별빛이 숨은
고요한 드네스트르 강의 잔물결

우리의 언어는 성스러움보다도 성스러운
옛날 설교문(說敎文)의 단어들
우리 민족 토속의 집들에서
눈물 흘리며 불렀던 영원한 것.

보물은 빠르게 피어나리
과거의 깊은 그림자로부터
우리 옛 땅 위에 모두 흩어진
소중한 돌 쇠사슬이여

바깥 고리[편집]